ਆਸ

ਉਹ ਰਾਹ ਹੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਰਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਉਹ ਯਾਰ ਹੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ
ਜਿਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦਮ ਮਿਲਾਉਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਤੋਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੋਰ ਤੁਰਦੀ
ਤੇ ਸੁਪਨਿਆ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਸਫਰ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤੁਰੀ
ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਰੂਹ ਦਾ ਲਲਕਾਰਾ ਹੋਰ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਦਿਲ ਤੇ ਸੀ ਸਦਾ ਪਤੰਗੇ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਕਾਇਲ
ਪਰ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਭਜਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਕਦਮ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਪੁਲਾਂਘ ਪੁੱਟਣ ਦੇ ਰਹੇ ਆਦੀ ਸਦਾ
ਪਰ ਲੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ 'ਚ ਸਫਰ ਦੇਖ ਖੂਨ ਜੰਮਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬਣਿਆ ਹਾਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ
ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਆਮ ਆਦਮੀ ਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਬੋਲ ਜੰਮਦੇ ਨੇ ਹਿੱਕ 'ਚੋਂ ਨਿਆਰਾ ਰਾਗ ਅਲਾਪਦੇ
ਪਰ ਬੁਲਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਭੈ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਉਹ ਰਾਹ ਹੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਰਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਉਹ ਯਾਰ ਹੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ
ਜਿਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦਮ ਮਿਲਾਉਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਤੋਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੋਰ ਤੁਰਦੀ
ਤੇ ਸੁਪਨਿਆ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਸਫਰ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤੁਰੀ
ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਰੂਹ ਦਾ ਲਲਕਾਰਾ ਹੋਰ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਕੋਈ ਨਾ ਸਰਦਾਰਾ ਰੱਖ ਹੌਸਲਾ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਵਕਤ ਦਾ ਗੇੜ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਝਾਰਤ ਪਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਡਰਿਆ ਤੇ ਕਦੇ ਬੰਦਾ ਬਹਾਦਰ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ
ਪਰ ਦਸਮੇਸ਼ ਆਪ ਆ ਕੇ ਥਾਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਕਦੀ ਤੇ ਸਰਾਭੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਮੁੜਣਾ ਚਾਹੇ ਹੋਣਗੇ ਪਿਛਾਂਹ ਨੂੰ
ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਰ ਕੋਈ ਵਧਦਾ ਅਗਾਂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਬੇਕਸੂਰੇ ਵੀ ਸੱਜਣਾ ਬਹੁਤ ਡਾਹਢਿਆ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ
ਕਸੂਰ ਕਰਕੇ ਮਰਨ ਦਾ ਤਾਜ ਸਦਾ ਸ਼ੇਰਾਂ ਸਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਕੋਈ ਦਿਨ ਆਵੇਗਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਵਾਂ ਤੇ ਵੀ ਤੁਰਾਂਗੇ
ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਗਲਵੱਕੜੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਏਗੀ
ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਕੀਕਤ 'ਚ ਆਏਗੀ
ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਵੱਜੇਗਾ ਲਲਕਾਰਾ ਰਣਜੀਤ ਨਗਾਰੇ ਚੋਟ ਤੇ
ਜੀਹਦੇ ਲਈ ਦਸਮੇਸ਼ ਕੇਸਗੜ ਤੋਂ ਵੰਗਾਰਦਾ ਹੈ।

ਯਾਦ

ਯਾਦ ਜਦ ਆ ਜਾਏ ਓਹ ਨਿੱਘੀ ਸਵੇਰ ਦੀ
ਹੰਝੂ ਫੇਰ ਯਾਰੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਕੇਰਦੀ

ਤੜਕੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹ ਨਿੰਮ ਤੇ ਕਿੱਕਰ ਦੀਆਂ ਦਾਤਨਾਂ
ਮਿਲਦਾ ਨਈਂ ਏਥੇ ਧੂਣੀਆਂ ਦਾ ਸੇਕਣਾ
ਚਾਹ ਲੱਸੀ ਪੀਣੀ ਜੋ ਬਹਿ ਕੇ ਧੁੱਪੇ
ਉਹ ਯਾਦ ਮਾਰਦੀ..

ਯਾਦ ਜਦ ਆ ਜਾਏ ਓਹ ਨਿੱਘੀ ਸਵੇਰ ਦੀ
ਹੰਝੂ ਫੇਰ ਯਾਰੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਕੇਰਦੀ

ਧੁੱਪ ਸੇਕਣੇ ਦਾ ਯਾਰੋ ਸੀ ਸਵਾਦ ਵੱਖਰਾ
ਨਿੱਘ ਜੋ ਦੇਵੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ
ਏਥੇ ਤਾਂ ਯਾਰੋ ਬਰਫ ਠਾਰਦੀ
ਸੂਰਜ ਨਿਕਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਠੰਡ ਮਾਰਦੀ

ਯਾਦ ਜਦ ਆ ਜਾਏ ਓਹ ਨਿੱਘੀ ਸਵੇਰ ਦੀ
ਹੰਝੂ ਫੇਰ ਯਾਰੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਕੇਰਦੀ

ਉਹ ਗੰਨੇ ਚੂਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਰਹਿ ਗਏ
ਸਾਗ ਦੇ ਸਵਾਦ ਚੁੱਲੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਗਏ
ਰੋਟੀ ਤਾਂ ਇਥੇ ਮਿਲ ਜਾਏ ਮੱਕੀ ਬਾਜਰੇ ਦੀ
ਪਰ ਯਾਦ ਮਾਂ ਦੀ ਪਰਦੇਸੀਆ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਮਾਰਦੀ

ਯਾਦ ਜਦ ਆ ਜਾਏ ਓਹ ਨਿੱਘੀ ਸਵੇਰ ਦੀ
ਹੰਝੂ ਫੇਰ ਯਾਰੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਕੇਰਦੀ

ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਿਆ ਰਜਾਈ ਵਾਲਾ ਨਿੱਘ
ਉਹ ਕਪਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਨਿੱਘ
ਵਾਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਿਕਲੇ ਤ੍ਰੇਲ ਉੱਡਦੀ
ਸੈਰ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਜੋ ਹੋਇ ਖੇਤ ਦੀ

ਯਾਦ ਜਦ ਆ ਜਾਏ ਓਹ ਨਿੱਘੀ ਸਵੇਰ ਦੀ
ਹੰਝੂ ਫੇਰ ਯਾਰੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਕੇਰਦੀ

ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਹੈ ਖੁਸ਼ਬੋ ਵਸਦੀ
ਮੱਝਾਂ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਸਾਂਝ ਨਿੱਤ ਦੀ
ਦੁੱਧ ਤੇ ਜਿਥੇ ਮਿਲਾਈ ਬਹੁਤ ਆਵੇ
'ਦੁਲੱਟ' ਨੂੰ ਯਾਦ ਸਤਾਵੇ ਓਸ ਪੰਜਾਬ ਦੀ

ਯਾਦ ਜਦ ਆ ਜਾਏ ਓਹ ਨਿੱਘੀ ਸਵੇਰ ਦੀ
ਹੰਝੂ ਫੇਰ ਯਾਰੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਕੇਰਦੀ

ਇਸ਼ਕ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ

ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਜਾਣ, ਬੰਦ ਕੱਟੇ ਜਾਣ,
ਚੱਲ ਜਾਣ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰੀਆਂ।
ਆਸਕਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਚੜੀਆਂ,
ਨਾ ਉਤਰਨ ਇਸ਼ਕ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ।

ਗੁਰੁ ਅਰਜਨ ਤੱਤੀ ਤਵੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ,
ਰੇਤਾ ਸੀਸ ਪਾਇਆ, ਦੇਗ ਚ ਉਬਾਲੇ ਗਏ।
ਭਾਣਾ ਮਿੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰਹੇ ਉਹ ਮੰਨਦੇ,
ਰਾਵੀ ਦੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਠਾਰੇ ਗਏ।

ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਕਹਾਉਂਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸਤਿਗੁਰੂ,
ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਨੇ ਬਖਸ਼ੀਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰੀਆਂ।
ਆਸਕਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਚੜੀਆਂ,
ਨਾ ਉਤਰਨ ਇਸ਼ਕ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ।

ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ,
ਜੰਗ-ਜੁੱਧ ਲੜੇ ਜਿੱਤੇ ਬਾਈ।
ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਤੇਗਾਂ ਮਾਰੀਆਂ,
ਮੀਰੀ-ਪੀਰੀ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਤਹਿ ਭਾਈ।

ਜਦੋਂ ਸਵਾ ਮਣ ਜਨੇਊ ਨਿੱਤ ਲਹਿੰਦੇ,
ਤਕਦੀਰਾਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੀਸ ਦੇਕੇ ਸਵਾਰੀਆਂ।
ਆਸਕਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਚੜੀਆਂ,
ਨਾ ਉਤਰਨ ਇਸ਼ਕ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ।

ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਸੀਸ ਮੰਗਿਆ,
ਤੇਗ ਭੇਟ ਹੋ ਬਣ ਗਏ ਪੰਜ-ਪਿਆਰੇ ਜੀ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਗੁਰਾਂ ਨੇ ਛਕਾਇਆ-ਛਕਿਆ,
ਵਾਹੋ! ਵਾਹੋ! ਆਪੇ ਗੁਰੂ ਚੇਲਾ ਜੀ।

ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਤੇਗਾਂ ਮਾਰੀਆਂ
ਭੱਜ ਗਈਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਿੱਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾ ਵਾਲੀਆਂ
ਆਸਕਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਚੜੀਆਂ,
ਨਾ ਉਤਰਨ ਇਸ਼ਕ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ।

ਪੰਜ ਸੀਸ ਲਏ ਤੇ ਸਰਵੰਸ ਵਾਰਿਆ,
ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਚਨ ਨਿਭਾਅ ਗਏ।
ਬਸ ਫੇਰ ਤੇ ਪੰਥ ਕਿਆਰੀ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਜੀ,
ਸ਼ਹੀਦਿਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਗਏ।

ਵਜੀਰ ਖਾਨ ਤੇ ਮਲੇਰਕੋਟੀਏ ਲੜ ਹਾਰੇ,
ਤੇਗਾਂ ਜਦ ਸ਼ਹੀਦ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਮਾਰੀਆਂ।
ਆਸਕਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਚੜੀਆਂ,
ਨਾ ਉਤਰਨ ਇਸ਼ਕ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ।

੩੦੦ ਸਾਲ ਫਿਰ ਖਾਲਸਾ
ਜੁਝਦਿਆਂ ਖੂਬ ਬੀਤ ਗਏ
ਰਾਜ ਖਾਲਸਾ ਹੋਇਆ ਵਿੱਚ ਰਿਆਸਤਾਂ
ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ, ਨਲੂਆ, ਅਟਾਰੀ ਸਿੰਘ ਜੂਝ ਗਏ

'ਸੰਤੋਖਪੁਰੀ' ਗੋਰੇ ਭਜਾਏ, ਦੇਸ਼ ਹੀਣ ਹੋਏ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ
ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆ ਸਰਦਾਰੀਆਂ
ਆਸਕਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਚੜੀਆਂ,
ਨਾ ਉਤਰਨ ਇਸ਼ਕ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ।

ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਚੜੀਆਂ,
ਨਾ ਉਤਰਨ ਨਾਮ-ਖੁਮਾਰੀਆਂ।

ਗੁਲਾਬ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ..

ਤੇਰੇ ਘਰ ਤੇ ਗੁਲਾਬ
ਅਕਸਰ ਮੇਰੇ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ..
ਜਦ ਵੀ ਇਹ ਭੋਲੂ ਜਿਹੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕਦੇ
ਤੇਰੇ ਗੁਲਾਬਾਂ ਦੇ ਕੰਡੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਨੇ..

ਮੰਨਿਆ ਤੇਰੇ ਗੁਲਾਬ ਗੁਲਾਬੀ ਨੇ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਫਿੱਟੇ ਨੇ..
ਤੇਰਾ ਕਾਲਾ ਗੁਲਾਬ ਬਹੁਤ ਗੁੰਦਵਾਂ
ਇਹ ਤਾਂ ਬੇਚਾਰੇ ਸਿਰ-ਖਿੰਡੇ ਨੇ..

ਤੇਰੇ ਘਰ ਜੋ ਦੇਸੀ ਚਿੱਟੇ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਕਲੀ
ਮੇਰੇ ਗੇਂਦੇ ਦੀ ਡੋਡੀ ਨੂੰ ਮਖੌਲ ਕਰਦੀ..
ਤੇਰੇ ਘਰ ਜੋ ਨਵੀਂ ਕਲਮ ਜਵਾਨ ਹੋਈ
ਕੱਲ ਮੇਰੇ ਲਾਲ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਖੁਭ ਗਈ..

ਤਰਸ ਖਾ ਕੁਝ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ
ਕੋਈ ਮਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਆਪੇ ਬੰਦੋਬਸਤ ਕਰਦਾ..
'ਸ਼ੰਤੋਖਪੁਰੀ' ਮਰ ਜੁ ਗਿਆ ਹੈ
ਜਿਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ..

ਦਿਲ ਕਰਦੈ

..ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ
ਜਦ ਕੋਈ ਫੋਨ ਕੰਨ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..
ਜਦ ਕੋਈ ਯਾਹੂ ਤੇ ਚੈਟਿੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..

ਸਾਡੇ ਵੀ ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ ਸੀ
ਹੁਣ ਬੀਤ ਗਏ..
ਸਾਡੇ ਵੀ ਮੈਸੇਜ ਆਉਂਦੇ ਸੀ
ਕਿਧਰੇ ਹੀ ਉਹ ਗੀਤ ਗਏ..

ਜਦ ਲੋਕੀਂ ਰੁਸਦੇ ਨੇ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..
ਜਦ ਉਹ ਮਨਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..

ਅਸੀਂ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਨੇ
ਜੋ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ..
ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਾਤਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਸੀ
ਜੋ ਨਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋ ਬੁੱਝ ਹੋਈਆਂ.

ਜਦ ਕੋਈ ਹੱਸਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..
ਜਦ ਕੋਈ ਉਡੀਕਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..

ਅਸੀਂ ਵੀ ਰੋਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ
ਹੁਣ ਅੱਥਰੂ ਸਿਮਟ ਗਏ..
ਅਸੀਂ ਵੀ ਰਜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤੇ ਨੇ
ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਟੁੱਟ ਗਏ..

ਜਦ ਕੋਈ ਬੈਠਾ ਬੈਠਾ ਮੁਸਕਾਉਂਦਾ ਏ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..
'ਸੰਤੋਖਪੁਰੀ' ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਬਦਲ ਵਰਦਾ ਏ
ਤਾਂ ਦਿਲ ਕਰਦੈ..

ਸੰਵਾਦ

ਸਮਝਣੀ ਥੋੜੀ ਔਖੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਆ ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਪਾਤਰ(ਕਲੀ) ਦੇ ਬੋਲ ਮੋਟੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇ ਰਿਹਾਂ

ਰਾਹ ਵਿੱਚ,
ਇੱਕ ਕਲੀ ਮਿਲੀ।
ਸੀਨਾ
ਮੋਹਬਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮਿਲੀ

ਜਦ ਤੱਕਿਆ,
ਬਾਹਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਮਿਲੀ।
ਹੱਥ ਲਾਇਆ
ਉਹ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਿਰੀ।

ਜਦ ਤੁਰਿਆ,
ਹੰਝੁਆਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲਗੀ।
ਮੁੱੜ ਤੱਕਿਆ
ਰਾਂਝਿਆ ਵੇ! ਹੀਰ ਲਗੀ।

ਸੁੰਨ ਮੁੰਨ ਹੋਇਆ
ਲੈ ਚੱਲ ਵੇ ਅਪਣੇ ਘਰੀਂ।
ਮੈਂ ਮੁਰਦਾ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਉਣ ਕਰੀਂ।


ਸੜ ਜਾਣ ਦੇ
ਉਮਰ ਅਜੇ ਪਈ ਹੈ ਬੜੀ
ਕੀ ਭਰੋਸਾ
ਬਸ ਹਰ ਦਮ ਪਿਆਰ ਕਰੀਂ

ਤੂ ਝੱਲੀ
ਵੇ ਮੈਂ ਸੱਜਰੀ ਕਲੀ
ਰਵਾ ਨਾ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਲਵੀਂ

ਬਸ ਕਰ
ਬਹਿ ਜਾ ਘੜੀ
ਜਾਣ ਦੇ
ਕਰਦੈਂ ਜਿੱਦ ਬੜੀ

ਫੁੱਲ ਬਣ ਜਾ
ਭੌਰਾ ਤੂੰ ਬਣੀ
ਕਮਲ ਨਾ ਮਾਰ
ਫੇਰ ਰੱਖ ਲਾ ਕਲੀ

ਸਖਤ ਬਣ!
ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ
ਦੋਸਤ ਬਣ
ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ?

ਸਵਾਲ ਪਉਣੀ ਐਂ..
ਜਵਾਬ ਕਦ ਮਿਲੇ ਨੇ?
ਬਸ ਕਰ
ਝਲੀ ਕਰਿਆ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨੇ

ਐਡਾ ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਸੀਨੇ ਬਾਝੋਂ ਫੁੱਲ ਹੈਂ ਤੂੰ
ਹੁਣ ਕੀ ਬੋਲਾਂ?
ਬਸ ਅਪਨਾ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ

ਚੱਲ ਜਾ ਹੁਣ..
ਕਿਵੇਂ ਤੁਰਾਂ?
ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਨਾ ਹੋਵਾਂ
ਕਦੋਂ ਮੁੜਾਂ?

ਚੱਲ ਗੁਰੂ ਫਤਹਿ
ਸ਼ਾਇਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇਂ?
ਬੱਸ ਜਾ ਹੁਣ..
ਫਤਹਿ।

ਬਾਪੂ ਵੀ ਕੀ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ

ਬਾਪੂ ਵੀ ਕੀ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਵੈਦ ਹੈ

ਬਾਪੂ ਮੈਨੂੰ ਟੌਫੀ ਲੈ ਦੇ
ਬਾਪੂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਲਫੀ ਲੈ ਦੇ
ਠੰਡਾ ਲੈ ਦੇ, ਬਰਫੀ ਲੈ ਦੇ
ਕੱਛਾ ਲੈ ਦੇ, ਝੋਲਾ ਲੈ ਦੇ
ਬੂਟ ਲੈ ਦੇ, ਸੂਟ ਲੇ ਦੇ
ਆਹ ਲੈ ਦੇ, ਔਹ ਲੈ ਦੇ
ਬਾਪੂ ਬਾਪੂ ਕਹਿ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ
ਪਤਾ ਨਹੀ ਕੀ ਕੀ ਲੈ ਦੇ

ਬਾਪੂ ਵੀ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਵੈਦ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ
ਨੌਕਰੀ ਕੀ ਹੈ
ਪੈਸਾ ਕੀ ਹੈ
ਬਸ ਉਦੋਂ ਇਹੀ ਵੇਖਣਾ
ਲੈਣੀ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ
ਬਾਪੂ ਦਾ ਹੱਥ ਜੇਬ 'ਚ ਜਾਂਦਾ
ਪੈਸਾ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜੇਬ 'ਚ ਜਾਂਦਾ
ਬੱਚਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ
ਘਰ ਨੂੰ ਆਂਦਾ
ਭੰਗੜੇ ਪਾਂਦਾ ਗਾਣੇ ਗਾਂਦਾ
ਕਹਿੰਦਾ ਬਾਪੂ ਮੇਰਾ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਚੀਜ ਹੈ

ਬਾਪੂ ਵੀ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਵੈਦ ਹੈ

ਸਕੂਲ ਗਏ ਤਾਂ ਕਾਪੀ ਪਾੜੋ
ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿਲਦਾਂ ਪਾੜੋ
ਨਵਾਂ ਬੈਗ ਮੰਗਾਓ
ਪੈਨਸਿਲ ਤੇ ਪੈਨਸਿਲ-ਤਰਾਸ਼ ਗਵਾਓ
ਕਦੇ ਚਾਰਟ ਕਦੇ ਰੰਗ ਮੰਗਾਓ
ਫੀਸ ਭਰਾਓ
ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ
ਬਾਪੂ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਪਾਓ

ਬਾਪੂ ਵੀ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਵੈਦ ਹੈ

ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ
ਡਿੱਗਰੀਆਂ ਕਰ ਗਏ
ਨੌਕਰੀ ਲੱਗ ਗਏ
ਕਮਾਈਆ ਕਰ ਗਏ
ਪਰ ਜਦ ਜੀ ਕੀਤਾ
ਬਾਪੂ ਮੂਹਰੇ ਹੱਥ ਅੱਡ ਕੇ ਖੜ ਗਏ
ਹੱਥ ਵੀ ਉਹਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ

ਬਾਪੂ ਵੀ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਵੈਦ ਹੈ

ਵਿਆਹੁ ਹੋਆ ਮੇਰੇ ਬਾਬੁਲਾ
ਆਨੰਦ ਪੜੇ ਗਏ
ਪਰ ਸਾਰੇ ਖਰਚੇ
ਸਾਡੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਰੇ ਗਏ
ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੇ ਕਾਰ ਕਰਵਾਤੀ
ਸਾਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਵਾਤੀ
ਬੂਟ ਸੂਟ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ
ਸਾਰਾ ਕਾਜ ਵਾਹਵਾ ਸੋਹਣਾ ਕਰਿਆ

ਬਾਪੂ ਵੀ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਵੈਦ ਹੈ

ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ
ਕਾਕਾ ਬਾਪੂ ਬਣਿਆ
ਬਾਪੂ ਬਣਿਆ
ਕਾਕੇ ਦੇ ਘਰ ਰੱਬ
ਕਾਕੀ-ਕਾਕੇ ਨੂੰ ਜਣਿਆ
ਹੁਣ ਲਗਿਆ ਪਤਾ
ਜਦ ਬਾਪੂ ਬਣਿਆ
ਕਿ
ਬਾਪੂ ਵੀ ਕਿਆ ਚੀਜ ਹੈ
ਕਿਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਜੋ ਬਚਪਣ ਵਿੱਚ
ਬਾਪੂ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ ਹੈ

ਸੰਤੋਖਪੁਰੀ ਓਏ ਸੱਚਮੁੱਚ
ਸਾਡਾ ਬਾਪੂ ਵੀ ਕਿਆ ਕਾਇਮ ਚੀਜ ਹੈ
ਰੱਬ ਦੀ ਇਹ ਬਖਸੀਸ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਉਹ ਵੈਦ ਹੈ
ਬਾਪੂ ਸਾਡਾ ਕਇਮ ਚੀਜ ਹੈ